Entrepreneur Leila Janah, kind van Indiase immigranten, creëerde banen waarmee duizenden kansarme mensen in Afrika en India in hun levensonderhoud voorzien. Ze was ervan overtuigd dat het intellect van de armen ‘de grootste onaangeboorde bron ter wereld’ is. Ik kwam haar necrologie tegen in de New York Times van 30 januari 2020, en besloot een blog te schrijven over het leven en werk van deze veel te jong gestorven heldin , die aantoonde dat deze planeet niet alleen anders en beter moet, maar ook daadwerkelijk kán. Laat je inspireren.

Leila Janah, een Silicon Valley ondernemer die duizenden straatarme mensen in Afrika en India in dienst nam, vanuit de overtuiging dat banen, niet uitkeringen, de beste ontsnappingsroute uit armoede bieden, stierf op vrijdag 24 januari 2020 in Manhattan. Ze was 37. Volgens een woordvoerder van Samasource, een van haar bedrijven, was de oorzaak epithelioïde sarcoom, een zeldzame kanker van de weke delen .

Janah, kind van Indiase immigranten, reisde rond 2005 als management-consultant naar Mumbai, India, om daar een ​​outsourcing-bedrijf te starten. Ze passeerde een enorme sloppenwijk in haar auto-riksja onderweg naar het outsourcing-centrum. Maar daar trof ze een staf geschoolde middenklassers aan. De armen die ze gezien had, werkten er niet.

‘Ik dacht direct: “Kunnen we het gigantische potentieel van de sloppenwijken niet bij dit soort werk betrekken?” memoreerde ze in een interview met Wired magazine in 2015.

Die gedachte bleek een keerpunt voor Janah, die het intellect van de armste mensen ter wereld ‘de grootste onaangeboorde bron’ in de wereldeconomie noemde.

In 2008 startte ze Samasource in Nairobi, Kenia — “sama” betekent “gelijkwaardig” in het Sanskriet — met als doel de armste mensen op deze planeet in dienst te nemen, voor digitale klussen zoals foto-tagging en beeld-annotatie, in wat ze zelf delivery-centers noemde, in Kenia, Oeganda en India. De werknemers genereren gegevens, die worden gebruikt voor uiteenlopende projecten, van zelfrijdende auto’s en videogame-technologie, tot software die parkwachters in Afrika helpt het stropen van olifanten te voorkomen. Tenminste de helft van de mensen die Samasource inhuurt, zijn vrouwen.

“Leila wist wat het hebben van een baan en de zekerheid van een loonstrookje aan het einde van de maand betekent, alleen al voor het zelfrespect van ‘s werelds meest kwetsbare mensen,” liet Kennedy Odede, oprichter en CEO van Shining Hope for Communities, een NGO die in Kenia samenwerkte met Samasource, per e-mail weten. Hij voegde eraan toe: ‘Door haar werk durven jonge mensen hier anders naar hun toekomst te kijken. Dat is nieuw.’

De werknemers van Samasource hebben gewerkt voor bedrijven als Microsoft, Google, Facebook, Walmart, Getty Images, Glassdoor en Vulcan Capital, een holdingmaatschappij van Paul G. Allen, een oprichter van Microsoft.

Het bedrijf van Janah bezorgt naar schatting 50.000 mensen een inkomen — 11.000 werknemers en hun gezinsleden — en evalueert regelmatig of het voldoet aan de eisen voor leefbaar loon, vertelde Wendy Gonzalez, interim-directeur van Samasource, in een telefonisch interview.

Een andere onderneming die Janah opzette, LXMI, een luxe cosmetica-lijn, heeft dezelfde missie als Samasource: mensen in de marge aannemen en hen een fatsoenlijk loon geven. LXMI startte in 2015 en heeft honderden arme vrouwen uit de Nijlvallei in Oeganda in dienst, die Nilotica-noten oogsten, waar een boter van gemaakt wordt, die naar de Verenigde Staten wordt geëxporteerd voor de productie van LXMI huidverzorgingsproducten. Ook in andere Afrikaanse landen en in India heeft het bedrijf mensen in dienst, om andere ingrediënten te oogsten.

Leila Janah kwam op het idee voor LXMI tijdens een bezoek aan Benin, West-Afrika, waar ze de lokale bevolking shea-noten zag verbouwen in hun voortuin, waaruit een boter wordt gewonnen, die zeer gewild is door cosmeticabedrijven.

“Ik dacht meteen: ‘Laten we hier een nieuwe exportindustrie van bouwen, waarin we alleen werken met arme vrouwen,” vertelde Janah het tijdschrift Fast Company in 2016. “We kunnen én armoede oplossen én de structuur van onze huid verbeteren.”

Leila Chirayath werd op 9 oktober 1982 geboren, in Lewiston, New York state, nabij Niagara Falls. Haar vader, Sahadev Chirayath, is aannemer; haar moeder, Martine Janah, had verschillende banen, waaronder het snijden van uien in een Wendy’s. Leila droeg de achternaam van haar moeder als nom-de- commerce.

Leila’s wens om de wereld te verbeteren kreeg voor het eerst invulling, toen ze actief werd bij een plaatselijke afdeling van de American Civil Liberties Union. Als middelbare scholier gaf ze les aan blinde kinderen op het platteland van Ghana, in het kader van een internationaal studentenuitwisselingsprogramma; ze leerde braille terwijl ze daar was.

“Toen ik daar werkte, besefte ik dat ik nog nooit echte armoede gezien had”, zei ze in een interview met Hearts on Fire, een organisatie die zich inzet voor sociale verandering. “Het hielp me begrijpen hoe armoede mensen arm houdt.”

Nadat ze in 2004 afstudeerde aan Harvard, met een bachelor ontwikkelingsstudies, werkte mevrouw Janah voor Katzenbach Partners, een managementadviesbureau in New York. Ze was een van de oprichters van Incentives for Global Health, dat markt-gebaseerde financiële oplossingen ontwikkelt om gezondheidsproblemen aan te pakken. Ze werkte ook voor de onderzoeksgroep van de Wereldbank.

Het succes van Samasource bevestigde Janah in haar geloof, dat het bieden van fatsoenlijke werk de allerarmsten het meest vooruit helpt. De meeste werknemers van het bedrijf bekleden entry level posities, maar sommigen hebben leidinggevende functies. Anderen zijn voor zichzelf begonnen.

Dean Karlan, professor economie en financiën aan de Northwestern University en oprichter van ImpactMatters, een organisatie die onder meer de effectiviteit van non-profitgroepen meet, zei dat Samasource haar missie ruimschoots heeft volbracht.

“Het bedrijf heeft een enorme focus op het creëren van werk voor de armsten,” laat Karlan in een e-mail weten, de bedrijfsresultaten “worden gemonitord door geavanceerde datasystemen, die aantonen dat ze daadwerkelijk de resultaten behalen, die ze ambiëren.”

Leila Janah, die in een ziekenhuis stierf, laat een rouwende echtgenoot, Tassilo Festetics; ouders; een broer, Ved; en een stiefdochter na. Ze woonde afwisselend Manhattan en San Francisco. In een blog in 2018 beschreef Janah de uitdagingen van sociaal ondernemerschap.

“We vechten voor de geboorte van een nieuw soort onderneming,” schreef ze, die de wereld laat zien. dat je sociale rechtvaardigheid in het DNA van een onderneming zelf kunt injecteren, in plaats van alleen maar winst te maken.”

Hoe Samasource de planeet verder helpt 

Samasource heeft als missie: vrouwen, vluchtelingen en jongeren in ontwikkelingslanden een inkomen verschaffen met aan het internet gerelateerd werk. Het model is eenvoudig — Samasource voert op grote schaal relatief eenvoudige taken uit voor bedrijven zoals Microsoft, Google, Facebook en Walmart. Opschonen van databases, korte vertalingen, transcripties, enz. Het bedrijf huurt werknemers uit Kenia, Oeganda, India, Pakistan en Haïti in om dit werk te doen.

Samasource betaalt een minimum van $ 1 per uur, aan werknemers die voorheen van minder dan $ 3 per dag leefden. Werknemers die complexere taken uitvoeren, verdienen $ 10 per uur. Lokale bedrijven organiseren het werknemersaanbod, en voeren kwaliteitscontroles uit. Dit model lijkt te werken. Samasource is de grootste AI- en data-annotatie-werkgever in Oost-Afrika.

Belangrijker was voor CEO Leila Janah, dat haar werknemers en hun gezinnen een langdurige relatie met een westers bedrijf ontwikkelen. ‘Er is een oneindige hoeveelheid arbeid beschikbaar voor een paar dollar per uur, en die paar dollar maken een enorm verschil in het leven van werknemers. Er zijn vier miljard mensen op deze planeet die van minder dan $ 3 per dag leven’, zei Janah, ‘en meer dan een miljard die van minder dan $ 1 per dag leven.’

Voor Janah was het cruciaal dat Samasource en haar grotendeels Afrikaanse personeelsbestand geen non-profit, maar een bedrijf met winstoogmerk is. “Als CEO moet ik beleggers duidelijk maken dat dit een belegbare entiteit is,” zei ze. Volgens Janah is het verstrekken van winstgevende AI-trainingsgegevens aan multinationals prima te combineren met het verbeteren van levens in Oost-Afrika. “Ik ben ervan overtuigd dat je dienstverlening van de hoogste kwaliteit kunt combineren met de kernwaarden van altruïsme,” zei Janah in een interview met TechCrunch in het najaar van 2019.